Orhan Pamuk çok hoşlandığım bir yazar olmamakla beraber, yıllar önce okuduğum  “Yeni Hayat” adlı kitabının başlangıç cümlesi beni çok etkilemişti. “Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti” diyordu, kitabına başlarken Pamuk. O zamanlar henüz çocuktum ve hayata dair umudum çok fazlaydı zaten. Yıllar geçtikçe, yaş ilerledikçe ve bir de üstüne felsefe eğitimi alınca hayat bir sorgulama arenasına dönüşüverdi.
Bir zaman geldi çalışmaktan, aile telaşından ve yaşam koşuşturmasından sorgulamaya bile fırsat bulunamayan, daha çok gündelik sorunlarla uğraşılan bir hayat seçildi. Seçildi diyorum ya; aslında tüm bunlar bilinçli bir seçimden çok bir zorunluluk, bir dayatma, bir şeylerden kaçma ve sonucunda kendinden uzaklaşmadan başka bir şey değildi. Derken birkaç yıl önce hayatı yeniden sorgulamaya başladım. Bu dünyada yaşıyorsa bir amacı olmalıydı insanın. Bu sorgulayışla nlp ve hipnoz sertifika  programlarına katıldım. Onlarca kişisel gelişim kitabı okudum. Öğretmendim ve öğrenci yetiştiriyordum. Onlar için yaptığım şeyler beni mutlu ediyordu ama yine de bir şeyler eksikti, içim rahat değildi. Beni rahatsız eden şeyin ne olduğunu, eksiğimi Elif Şafak’ın “Aşk”  isimli romanını okuduğumda Sufi’nin 19. kuralında fark ettim.
“ Başkalarından saygı, ilgi ya da sevgi bekliyorsan, önce sırasıyla kendine borçlusun bunları. Kendini sevmeyen birinin sevilmesi mümkün değildir. Sen kendini sevdiğin halde dünya sana diken yolladı mı sevin; yakında gül yollayacak demektir” diyordu 19. kural.
Bu paragrafı okuduğumda Newton’un kafasına düşen elma ile yerçekimini keşfi gibi bir keşif yaşadım kendimce. Kafama elma değil, bir taş düştü sadece. Ben yıllarca hep başkaları için yaşamış, onlar için kitaplar okumuş, onların beni sevmesi için uğraşmıştım. Kendim için hiçbir şey yapmamış, ben kimim diye sormamış, kendimi sevmek konusunda hiç çalışmamıştım. Problem tanımlanmıştı artık ve çözüm zamanıydı. Bu kez kendini tanıma ve sevme üzerine onlarca kitap okudum. Bu kitapların bana bir şeyler kattığını inkar edemem ama etkileri çok çabuk geçiyor. Sanki hepsi birbirini takip ediyor, aynı şeyleri söylüyor ya da almak istediğim cevabı tam olarak vermiyordu.
Derken bir buçuk ay önce psikolog bir arkadaşımdan, hayatında bir sürü güzel şey olmaya başladığını, bununda katıldığı nefes seanslarının sonrasında gerçekleştiğini duydum. “kim yapıyormuş nefes seanslarını” diye sorduğumda;  “Nazan Turgut, dedi; ARUNA YAŞAM MERKEZİ diye bir yeri var ve kendisi de yaşam ve nefes koçu.”
Hayat ne ilginç. Nazan Turgut’u 13 yıldır tanıyorum. Eşi Mirza Turgut ile 3 yıl çalıştım. Nazan Hanım sigorta sektöründe başarılı bir işkadını, medyada başarılı bir haber spikeri, iyi bir eş, iyi bir anne ve iyi bir dosttu en son gördüğüm, 8 yıl önce. Bu zaman zarfında kariyerine nefes ve yaşam koçluğunu da eklemiş.
Hemen ertesi gün gittim Nazan Hanım’ı ziyarete. ARUNA YAŞAM  Merkezi kapıdan girdiğin anda başka bir dünyaydı zaten. Nefes terapisiyle ilgili bilgi aldıktan bir gün sonra, 8 şubat 2011’de  ilk nefes seansıma katıldım. İlk nefes seansından bir gün sonra 2 iş teklifi aldım. O günden beri, haftada en az 1 defa düzenli katılıyorum.
Bugüne kadar alıp verdiğimiz nedir bilmiyorum ama, gerçekten doğru nefes alıp vermeye başladığınızda, hayatınızda bir sürü mucize yaşayacağınızı garanti ederim. Bir aydır etrafımdaki tüm dostlarıma bahsediyorum ARUNA’dan. Ufukturu.net’teki bu köşemde de sıkça bahsetmeye devam edeceğim. Ta ki dünyadaki herkes doğru nefes almaya başlayana kadar.
Ve bir gün bir kitap ya zarsam eğer kitaba şöyle başlayacağım; “Bir gün bir nefes seansına katıldım ve bütün hayatım değişti.”

NOT:Aruna Yaşam ve nefes terapisi ile ilgili daha ayrıntılı görüşmek ve bilgi almak isteyen okurlarımla  pinardoganersoy@hotmail.com  mail adresimden iletişime geçmekten ayrıca keyif duyacağımı belirtmek isterim. Bugün kendinize bir iyilik yapın.